Mucize

Evet, mucize, her insan bir mucize.. Böyle düşününce etrafımızdaki her canlı birer mucize ama insan mucizesi bir başka... Defnecik bir nokta kadardı ilk doktora gittiğimizde, benim için büyük bir sürprizdi varlığı ama bir de kalbi atıyordu... Nasıl da hızlı hızlı, bir an önce büyüyüp ortaya çıkabilmek için telaşlanıyordu sanki. İnanamadım, gözlerim doldu sesleri duyunca, evet artık bir bedende 2 kalp atıyordu. Kasım 2007, Defnem artık benimleydi...

Bu ilk mucizenin ardından gelişmeler inanılmazdı, her aşaması harikulade ve hayranlık vericiydi... 3. Kontrolde artık eli, ayağı dahi olan bir parmak çocuktu :) Doktorumuz tam belli olmaz ama kız gibi dediğinde zaten adı hazırdı.. Ben çok önceden karar vermiştim, kızım olursa adını "Defne" koyacağım diye..

Derken yaşanan tatsızlıklara rağmen Defne hayat ve bana tutunmaya devam etti. Hatta erken doğum riski olmasına rağmen 39 hafta 3 günlükken sezaryen ile doğdu küçük mucize... Ama o kadar güzeldi ki...

Anladım...

Evet sonunda anladım, daha doğrusu kabul ettim... Ben iyi bir blog yazarı değilim.. Halbuki çok da hevesle başlamıştım ama her defasında bir bahane bulmakta ve zaman ayıramamakta üstüme yok. Defne için ileride çok büyük bir hatıra olacağına inanarak başladığım bu sevdama ara mı versem acaba? Ya da bir şanş daha mı vermeli..
İlerde paylaşmak istediğimde neden bu kadar uzun aralıklarla yazmadığımı sorduğu zaman bahanelerimi mi sıralasam acaba... "Evet kızım ilk yazmaya başladığımda MBA yapıyordum, sürekli ödev, tez, bir yandan da seni ihmal etmek istememem nedeniyle vakit bulamadım"... sonra master bitti, işe tam gün başladım ve bu defa da PMP olmaya karar verdiğim için senin her gün yeni bir film gibi yaşanan anlarını yazmaya, paylaşmaya zaman ayıramadım"... "onu da bitirince bundan sonra da Breeam AP olmayı hedefliyorum, o zaman da hiç fırsatım olmayacak".. öyle böyle derken bu yaşa geldin.....
Yok hayır dememeliyim, böyle olmamalı...
Ok karar verdim bir ŞANS daha vereceğim kendime, pişman olmamak için