Sabreden Derviş

Ben çok tez canlı falan bir insan değilimdir ama serde sabırsızlık olduğunu itiraf etmeliyim. Hal böyle iken bir cocuk sahibi olduktan sonra benim icin öğrenilmesi gereken seylerin başında sabretmek gerekiyordu. İlk gunler uykusuzluk icin, sebebini bilmediğiniz ağlamalar için, birbirinizi anlamak için, bu yeni duruma alışmak için, ağrılar-sancılar için; daha sonra birseyler öğrenmek-öğretmek için ve her daim annelik için sabır en önemli meziyetlerden biri... Aslına bakarsanız bu yolculukta sabretmek her gecen gün daha çok ihtiyacınız bir özellik. Sabır dersi bitmek bilmiyor hele de bu dersi almamakta kararlıysanız :))) ama ogredigim bir şey var ki o da sabreden Derviş'in gercekten muradına erdiği.... Paylaşımlar arttıkça daha kolaylaşan sabır dersini her anne babanın en kısa zamanda alıp bir hayat tarzı olarak benimsemesini ve bu yolda gelişmesini dilerim. Tabi bizim de... :))) Bu arada artık biz de ipad'in nimetlerinden faydalananlar arasına katıldık çok şükür... Ben de bundan sonra bu hevesle daha çok yazmayı umut ediyorum...

Anne Kucağının İyileştirici Gücü

Bugün okuduğum bir haber, aslında farkında olduğum ama Defne'nin bana öğrettikleri konusunda atladığım bir konu olmuştu. Araştırmada topuklarından kan alınan bebekler, annelerinin ve babalarının kucağında iken gözleniyor ve anne kucağındaki bebeğin acıya daha fazla dayanabildiği görülüyor.
Bu konuyu aslında her anne, anne olunca kendisi farkediyor. Defne küçükken aşı olurken kucağımda neredeyse hiç ağlamazdı. Şimdi de düştüğü zaman, bir yere çarptığı zaman hemen kucağıma alırım. Aslında benim bile dayanmakta güçlük çekeceğim bir yarası ya da beresi varken bile benim kucağımda hemen susuverir. Ne güzel bir nimettir bu... Daha sık kucaklaşmak gerek. Küçükken çok yorgun olur ve annem ya da bakıcımızdan yardım isterdim kucak konusunda, şimdi düşünüyorum acaba yeterince sarıp sarmalayamadım mı küçük balığımı?