Karşılıksız Sevmek

Evet blogumuzda amaç Defne'ye hamileliğimle başlayan ve doğumla ve büyüme evresiyle devam eden karşılıklı bir öğrenme sürecinden bana kalanlardı. Ancak hedeflediğim gibi düzenli olarak yazmaya devam edemediğim için biraz da anlamını yitirdi. Ama elimde kalanları geç de olsa paylaşmaya devam etmeye kararlıyım.
Defne'nin ilk doğduğu günler, epey sıkıntılı aslında... Ben spinal anastezi ile sezaryen doğum yaptım, doktorun yanlış yönlendirmesi daha doğrusu uyarmaması sebebiyle az su içtiğim için inanılmaz bir baş ağrısı (ama bu ağrıyı baş ağrısı olarak geçiştirmek istemem keza tarif etmek için oldukça yetersiz kalıyor), bşr yandan bir türlü çoğalamayan süt, bir yandan doyamayan o yetmezmiş gibi bir de gazını çıkaramayan Defne, sürekli (1 saati bile bulan) emzirme seansları sonrasında yar aolan göğüs uçları, ve tam uyku gözüme düşmüşken yeniden ağlama sesleri.... Üstüne biraz da post partum depresyon eklenince saatli bomba gibiydim... Ama minik kuzu o kadar güzel, o kadar masum ve o kadar benim parçamdı ki, herşeye rağmen ona olan sevgim gün geçtikçe büyüdü, hem de hiç bir karşılık beklemeden...

Kaldığımız Yerden Devam

Evet atlatılan badireler, sonu gelmeyen projeler bir yana artık yazmanın vakti çoktan geldi de geçiyor... Aslında insan yazmaya bir başalsa gerisi gelecek ama önemli olan o disiplini edinebilmek. Disiplin demişken aklıma Defne'den sonra farkındalığımın geliştiği bir konu aklıma geldi. Sabır... Evet ben görünüşte çok sakin bir nisan intibaı uyandırsam da aslında çok sabırsız(ımdır)dım. insan çocuk sahibi olunca bazı şeylerin yoluna gimesi için sabırlı olması gerektiğini ve bunu da bir alışkanlık haline getirerek kendini disipline etmesi gerektiğini öğreniyor. Yani en azından benim için öyle oldu. Çocuk büyütmenin her aşaması sabır istiyor. Çünkü hele de dünya ile yepyeni tanışmış bir insanın bu yeni ortama alışması ve yaşamını sürdürebilmeyi öğrenmesi hem kendisi hem de çevresi için oldukça sabır gerektiren bir durum. Biblo gibi köşesinde dururken neredeyse 1 yıl içinde mucizevi gelişme ile yürümeye ve hatta kendini bir şekilde ifade etmeye başlayan bir insan yavrusu için belki 1 yıl çok uzun bir zaman dilimi değil gibi görünebilir ama dediğim sabrınızı geliştirdiğiniz bir dönemlerin başlangıcıdır.