Evet blogumuzda amaç Defne'ye hamileliğimle başlayan ve doğumla ve büyüme evresiyle devam eden karşılıklı bir öğrenme sürecinden bana kalanlardı. Ancak hedeflediğim gibi düzenli olarak yazmaya devam edemediğim için biraz da anlamını yitirdi. Ama elimde kalanları geç de olsa paylaşmaya devam etmeye kararlıyım.
Defne'nin ilk doğduğu günler, epey sıkıntılı aslında... Ben spinal anastezi ile sezaryen doğum yaptım, doktorun yanlış yönlendirmesi daha doğrusu uyarmaması sebebiyle az su içtiğim için inanılmaz bir baş ağrısı (ama bu ağrıyı baş ağrısı olarak geçiştirmek istemem keza tarif etmek için oldukça yetersiz kalıyor), bşr yandan bir türlü çoğalamayan süt, bir yandan doyamayan o yetmezmiş gibi bir de gazını çıkaramayan Defne, sürekli (1 saati bile bulan) emzirme seansları sonrasında yar aolan göğüs uçları, ve tam uyku gözüme düşmüşken yeniden ağlama sesleri.... Üstüne biraz da post partum depresyon eklenince saatli bomba gibiydim... Ama minik kuzu o kadar güzel, o kadar masum ve o kadar benim parçamdı ki, herşeye rağmen ona olan sevgim gün geçtikçe büyüdü, hem de hiç bir karşılık beklemeden...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder